Prikkels aller aard

( achtergrondmuziek: http://nl.youtube.com/watch?v=wlndrCYayf0 )

Het overvalt mij in vlagen. Melancholie. ...Het komt voort uit denken, een hoop vermoeidheid, uit een verlangen geprojecteerd op iets/iemand, maar vooral uit het zien wat er niet is.

Een besef dat ik op het eind van m'n werkweek op m'n laatste krachten loop. Ik knuffels geef aan "de gasten" en na een lange werkdag keer ik op muziek van Pink Floyd huiswaarts en wil ik mij ook wel overgeven.

Op die weinige momenten ervaar ik een pijnlijke afgescheidenheid. Even door God verlaten en door alle wezens waarin hij zou geloven.

Ik onderzocht mijn gevoel en kwam tot de volgende vraag:   .. .. .. . . "is er een vrije wil die niet vertroebeld raakt door alles wat de ziel wil ??"

En dan voel ik mij weer beter. Weet ik weer dat het idee dat ik had, het verlangen dat ik even had... niet zuiver was. Het was niet persoonsgericht, maar gericht op het gevoel. ..Dan kan ik het lossen, en afstand doen van mijn melancholie.

Dan denk ik weer aan de filosofen en de zuiverheid die ze vinden en wil ik weer één van hen zijn,  wil ik me niet meer nestelen in die onbekende arm die mij eigenlijk niet kent, mij niet naar waarde kan schatten, en overstijg ik het eerdere.

Drink ik 's anderendaags weer uit mijn "Tine-drinktas" of mijn "Verseau-drinkkkop" en weet ik weer wie ik ben. Zelferkenning vernietigt het melancholische gevoel, en geeft weer kracht, daar waar de melancholie jezelf tot stilstand bracht.

Gegroet

Ik heb een hekel aan "gedwongenheid". Aan iets doen omdat het moet, of omdat het verwacht wordt of omdat het zo 'hoort'.

Vreselijke dingen waar ik mij graag tegen bezondig, op een niet zo opvallende manier. Ergens een beetje dwars zijn om de belachelijkheid van de dingen weer te geven vind ik soms een noodzaak om ogen te laten openen van anderen. Alternatieven.. zijn veel origineler.

Jammergenoeg kan ik hier niet meteen een voorbeeld van geven omdat ik ver weg van verplichtingen gedrag stel in mijn alleenwonend leven en ongedwongen manier van leven...

De tegenpool 'ongedwongen' iets doen vind ik veel interessanter, omdat het motief veel dieper zit. En dicht tegen het hart aanleunt. Ik word al week van de idee. ...en vandaag heb ik iets heel merkwaardigs tegengekomen op het werk. Ik ben begeleidster. "leefbegeleidster" heet de functie. Allerhande dingen doen met 'de gasten'. Gasten met een specifieke problematiek die allen bijéén wonen en het maar moeten vinden met elkaar en vooral met zichzelf...

Ik kreeg vandaag op 3 verschillende momenten, van 3 verschillende bewoners een welgemeende kus op m'n wang. Zo van... de geef ik jou, en die neem jij hier nu maar. 3 keer onverwachts, 3 keer ongedwongen, 3 keer was ik verrast en toen moest ik  even denken... "die mag mij precies wel" ...Je moet weten dat kussen niet echt een gewoonte is. Knuffelen wel.

Dat zijn de mooie momenten en die zeggen veel. ...Precies van dàt gevoel en díe intentie hou ik en die geeft veel kracht, liefde, en mooie dingen in zich.

Kus

"Moeilijk te accepteren", smste ik net. De traan op mijn wang is nog niet opgedroogd. Tegenslagen...

Relatief misschien. En ook een beetje ego-verlies, teleurstelling, beetje onmacht en ook wat boosheid op mezelf. Niet tegenstaande ik me gisteren toegeschreven heb, dat ik voor altijd m'n vriend blijf. Hoe het ook ging zijn vandaag. "friends forever!"

Ik voelde het precies aan dat er teleurstelling ging komen.

Rijexamen. Klote vind ik het. Ja, ik ben één van de gelukkigen die zo'n mooistaande, flaterende blauwe L op zijn wagen mag hangen. En hij blijft er dus nog even hangen.

Ik heb het behoorlijk slecht gedaan. M'n 2e poging om te slagen...

Ik weet weer waar ik slecht in ben. Te dicht rijden, voorrang van rechts negeren, "plots je stuur overdraaien" (ik citeerde m'n rij-examinator), te ver van de trottoir parkeren, niet genoeg "vergewissen", in het midden van een rondpunt rijden als je met 2 mag naast elkaar rijden.  Oley. Ik wist dat alles beter kon, maar om daar nu zélf het toonbeeld van te zijn.

Krijg ik al die negativiteit over me gestort, terwijl ik nog met mijn hoofd in de vorming van gisteren hang. En daar heb ik geleerd om alle negativiteit om te buigen naar iets positiefs en hoe belangrijk dat dat is! (zijn belangrijke begeleiderscapaciteiten).

Ik ben niet geslaagd, wordt dan "wees blij, er zijn nog groeikansen!, en in extremis "je hebt nog een kans om bij zo'n rijexaminater te zitten, en geef toe, dat is toch bijzonder leerrijk... die mannen merken alles op, je wordt nog een expert op de weg!"

Ik keek naar mezelf vanmorgen, half zeven. Ik beloofde mezelf een "steentje voor in m'n neus" als ik erdoor was. Nu ik hier als volbloed ongeslaagd achter mijn pc dit schrijf, vind ik het belachelijk om een beloning (wat een rijbewijs zou zijn) nog extra te belonen. ...Als mijn impulsiviteit zo krachtig blijft, zit ik uit protest vanavond met een juweel in m'n neus.

Zucht. Terug praktijklessen volgen. Ik dacht dat dat voor de hopeloze losers was. Mensen zoals ik horen daar dus ook bij. Ik ben dus een beetje een hopeloze loser. Hard.  Maar toch... het leven is meer dan een rijbewijs hebben alleen hé.  Geef mij maar een natuurwandeling. Te voet. De volle vrijheid. Zonder verkeersregels, auto's of bebouwde kommen. Vreselijke woorden.

...Zucht.

Ik heb een kennis toch een "hey geniet van je verjaardag!" -bericht gesmst. Hij dankte me met verrassing en "voor jou ook een prettige dag". ...Ja, het is wat je ervan maakt hé.

"De mens ontmoet de wereld die hij zelf creërt." ... Zei Rudi ooit. Hij heeft gelijk.

Gegroet

T.

Beste lezer,

(achtergrondmuziek: "Igor" Ivan Paduart  http://www.youtube.com/watch?v=w1jyPhkxJek 

het abrupte einde is jammer, maar ik vind het een pareltje... die ik deze week ontdekte via Klara )

deze week las ik een merkwaardig bericht in de krant. Ik citeer even:

"Een koppel uit Chicago heeft gewacht tot de huwelijksplechtigheid om elkaar voor het eerst te kussen. De dertigers (...) geven onthoudingslessen op de middelbare school en besloten hun eigen regels strikt toe te passen."  Verder..., "Volgens het dagblad The Chicago Tribune had het stel elkaar nog nooit gekust, maar waren ze tijdens hun relatie ook nooit alleen in dezelfde kamer geweest. De eerste kus duurde maar liefst twee minuten, onder luid gejuich van de bruiloftsgasten. De bruid beschreef de kus achteraf als "magisch". "Een kus wordt des te specialer als je er waarde aan hecht", aldus de kersverse bruid.

Jammer dat je de foto niet kunt zien. Ik beschrijf even wat ik zie. Een man die mij een beetje aan Craig David doet denken, legt zijn handen achter de oren van z'n bruid, sluit zijn ogen en beweegt zich teder dicht bij z'n bruid haar lippen. Hij heeft er duidelijk zin in

...Mijn bedenkingen, verwondering en verbazing was groot na het lezen van dit artikel.

Ik kan me volledig vinden achter de theorie van verlangen opbouwen... Een soms onderschatte factor bij het aangaan van een relatie... Verlangen moet er zijn. Zeer zeer zeker.

De eerste aanrakingen bij een nieuwe vriend.... de spanning die daaraan voorafging... de aarzeling, maar tevens de sterke wil... ik herinner ze me ook als magische momenten.

...Ik had ooit eens een afspraak met iemand in de zoo. Ik had die persoon al ontmoet, mee naar een concert geweest.... was een heel aangenaam iemand. Volgende afspraak was dus samen naar de dieren kijken. Ik had de hele tijd zo'n sterke zin om die persoon aan te raken, vast te nemen.... dat verlangen duurde uren.

En plots kwam het ervan.... Zalig zalig, ontlading, opluchting, het was een wederzijds verlangen. Fantastisch. Je aandacht gaat dan zo sterk naar dat moment dat de omgeving verdwijnt... dat is genieten pure sang

Voor de rest. Nee, ik zou het niet doen... en ik heb er een reden voor. De ervaring leert mij dat de ene mens als leuker kust dan de andere.. Bij de ene is het een zaligheid, de andere kan er naar mijn gevoel te weinig van. Ik vind kussen veel te zalig om het risico te lopen dat ik een slechter kusser trouw...

Maar goed.. wie zegt dat ik ooit trouw?

Gegroet!

Ik heb geweldige koppijn;

Ik heb goed nieuws ontvangen;

Ook schijn ik méér geliefd te zijn dan ik vermoedde bij m'n collega's

én ik geloof weer in wat ik níet heb.

Ik heb een moeder die zegt dat ze me soms heel hard mist, en terwijl ze dat zegt

moet ze bijna huilen, en doet ze het ook, al hoor ik het niet via de telefoon

Ik heb geen vriend, ik word straks niet bemind en toch hou ik van iets.

Ik heb weer een volmaakte droom. Ik heb weer tijd voor diepe zuchten, voor lange brieven

en ik kan urenlang verwijlen in mijn vrijheid, mijn soms diepste geluk.

Mijn suikertante-toekomst lonkt weer naar me

en ik kan weer genieten van babbels met de meest interessante personen die ik ken.

Die kom ik tegen in de bib, in de kringloopwinkel of soms hier.... zolang ze hier zijn.

Plots zijn ze weg...

En zijn ze meer weg dan voorheen toen ze er nooit waren...

Ze verlaten me en ik snap het niet.

Ik zeg niets wat ik niet meen.

En wat ik zeg, valt te rijmen met wat ik doe. Het zou pijn doen als het anders was.

...Het komt terug mss, of mss nooit meer..

maar het was en daarom blijft het ook ergens.

Het is niet vluchtig, het was geen mist

het was geen dauw...

Het was het mooiste wat ik hoorde. En het verzacht mijn ogen even mss.

Zucht. Terug koppijn. Een dreunende aanwezigheid in mijn rechter slaap.

Lieve jij

vind je terug

meer wens ik je niet

meer heb je niet nodig.

dan ben je dicht bij alle wonderen

en zie je meer in één blik

voel je meer in één moment

en geniet je meer

van het bestaan

het zijn

en het genotswaardige